Filary Życia - PRAWDA

"Wiem, upadnę nieraz jeszcze
Nieraz głową mur popieszczę
Ale w nasze życie zmieszczę
Prawdę, której chcę"
J. Kofta

W pojęcie prawdy wpisuję między innymi wiedzę na temat człowieka. Wiedzę o tym, kim jest, jakie są jego predyspozycje, zdolności, ale też i ograniczenia - wszystkie rzeczy, nad którymi powinniśmy pracować.

Stąd w tą prawdę wpisują się właśnie też te trudne rzeczy. Te nasze słabości, o których warto myśleć jako punktach do pracy.

Jak rodzice w procesie wychowania realizują tę prawdę? Przede wszystkim wtedy, kiedy dokładają wszelkich starań, aby poznać swoje dziecko takim, jakim ono jest naprawdę. A nie takim jakim oni chcą je widzieć. Kiedy starają się rozpoznawać prawdziwe potrzeby dziecka, a nie kiedy skupiają się głównie na własnych ambicjach rodzicielskich.

Co to znaczy realizowanie np. prawdy w procesie wychowania? Między innymi również wtedy kiedy rodzice przekazują dziecku prawdziwą wiedzę, prawdziwe informacje na temat jego samego. Ważne jest to, żeby dziecko znało prawdę o swojej rodzinie, ale również znało prawdę o sobie samym. Dzieje się to między innymi wtedy kiedy rodzice chwalą dziecko za to, co jest adekwatne do jego konkretnych osiągnięć. Kiedy również dziecko ma to wielkie szczęście i ma poczucie, że może swoim rodzicom zadać każde pytanie i zawsze otrzyma na nie prawdziwą odpowiedź. Naturalną potrzebą dziecka, zwłaszcza kilkuletniego, jest zadawanie pytań. Tak naprawdę potrzeba zadawania pytań, dowiadywania się o siebie i o świat, jeśli zgadzamy się z stwierdzeniem, że rozwijamy się przez całe życie, jest naszą potrzebą, z której nigdy nie powinniśmy wyrosnąć. Niewątpliwie jednak to zadawanie pytań jest szczególnie ważne w dzieciństwie. Poprzez pytania i otrzymywane na nie odpowiedzi wchodzimy w proces poznawania, poznawania świata i poznawania siebie. Każde dziecko powinno mieć prawo zapytać mamę, tatę o różne rzeczy – mieć poczucie, że nie ma takiego pytania, którego nie mogłoby wypowiedzieć na głos. Powinno mieć prawo do tego, że zawsze otrzyma prawdziwą odpowiedź. Nie wymijającą, nie podającą fałszywy obraz, czy będącą fałszywą historią, fałszywym wyjaśnieniem różnych sytuacji.

Nawet jeśli dziecko zada czasem pytanie, które nas zaskakuje i które powoduje, że nie wiemy jak na nie odpowiedzieć, to lepiej kiedy dziecko usłyszy: "wiesz co zaskoczyłaś mnie tym pytaniem, muszę się zastanowić jak na nie odpowiedzieć. Kiedyś o tym porozmawiamy." Niż opowiedzieć historię, która zostałaby w pamięci nawet małego dziecka, a byłaby nieprawdziwa.

Realizowanie też tej prawdy, to jest bycie prawdziwym, przewidywalnym i jednoznacznym wobec dzieci. Jednoznaczność i bycie prawdziwym daje  głębokie poczucie bezpieczeństwa.