Filary Życia - GRANICE

"W tym jest moja wielka siła
Co mi serce uskrzydliła
Nauczyła mówić – nie!"
J. Kofta


Granice to między innymi zasady. Jeśli filarami życia są MIŁOŚĆ, PRAWDA, WOLNOŚĆ I GRANICE to w filarze pod tytułem granice jest między innymi realizowane to, co można nazwać poszanowaniem własnego i czyjegoś NIE. Stawianie granic, to również umiejętność protestowania i obrony.

Granice w wychowaniu opierają się na zaufaniu. Rodzice ufający swojej intuicji, przekonani, iż stawianie granic w konkretnych sytuacjach pomaga a nie zniewala czy podporządkowuje dziecko są skuteczniejsi, a przede wszystkim maja szansę na zbudowanie autorytetu. Dziecko ma naturalną skłonność do przekraczania granic, potrzebuje się buntować i uwielbia sprawdzać i testować swoich rodziców na ile mu pozwolą. Potrzebuje jednak wiedzieć i mieć pewność, że pewne granice są nieprzekraczalne i bez względu na to jak bardzo dziecko będzie tupać, krzyczeć i protestować to rodzice dla jego dobra nie zmienią swojej postawy. Dziecko potrzebuje granic szczególnie w dziedzinie zdrowia, bezpieczeństwa i moralności. Potrzebuje jasnych zasad czego nie powinno robić w tych trzech obszarach. Tutaj często są potrzebne granice nie podlegające dyskusji czy negocjacji, a wielu rodzicom zdarza się negocjować – ubranie czapki w zimie, nie wchodzenie na niebezpieczną wysokość czy oddanie nie swojej własności.

Granice szczególnie w wychowaniu muszą opierać się na wzajemnym szacunku i miłości. "Kocham więc wymagam", ale wymagam w pierwszej kolejności od siebie – nie jesteśmy w stanie skutecznie i nieprzemocowo stawiać granic innym jeśli nie potrafimy stawiać granic samemu sobie.

Umacnianiu granic dobrze służy nie karanie za ich przekraczania lecz ponoszenie konsekwencji złamania zasad. Przyznanie się do błędu, przepraszam i naprawienie szkody czy to materialnej czy moralnej powinno zawsze towarzyszyć przekraczaniu granic. Karanie osoby, która nie czuje, że przekroczyła granice lub karanie nieadekwatne nie skłania do refleksji i nie powoduje zmiany zachowania.

Uczenie granic to kształtowanie sumienia, proces poznawania tego co dobre i tego co złe, co bezpieczne i niebezpieczne, co moralne co niemoralne.

Granice to również intymność. Poczucie intymności, odczuwanie wstydu i skrępowanie w naturalny sposób chroni nas w odpowiednich sytuacjach przed przekraczaniem granic między innymi naszej seksualności.

Granic intymności dziecka bardzo łatwo jest naruszyć, łatwo też pozbawić z natury często "bezwstydne" małe dziecko poczucia wstydliwości. Granic, intymności naszej seksualności uczymy się w domu rodzinnym. Dzisiejszy świat różnorakich mediów pozbawia nas często intymności lub skazuje nas na podglądactwo. Próbujmy się asertywnie przed tym bronić. Szanujmy granice swoje i innych.